Deze stolpboerderij (1891) in Hoogkarspel is een Rijksmonument en was tot de jaren 70 van de vorige eeuw in gebruik als boerderij.
We vroegen de bewoners om mee te denken over hun nieuwe huis. Hun kinderen bouwden hutten en dat bracht ons op het idee om zo ook met het huis om te gaan en er een soort hutten in te bouwen. Zo ontstond langzaam het idee dat het beste omschreven kan worden als ‘constante vrijheid’.
De monumentencommissie vond het een fantastisch idee . Alle oude, oneigenlijke toevoegingen zijn verwijderd waardoor de imposante, karakteristieke vierkants-constructie van de stolpboerderij weer geheel zichtbaar werd. Er kwam een transformeerbare invulling voor terug. Met respect voor het originele casco – het interieur als een gast in het huis. Alle toevoegingen zijn gerealiseerd in multiplex, waarmee het ‘hutten karakter’ extra versterkt wordt.
De architectonische ingreep bestond uit het verwijderen van alle latere toevoegingen en constructies die niet behoorden tot de oorspronkelijke indeling van de boerderij. Hiermee werd de imposante, karakteristieke vierkants-constructie van deze stolpboerderij weer geheel zichtbaar. Het monumentale voorhuis is geheel gerestaureerd. Oorspronkelijke details en karakteristieke wandschilderingen zijn weer zichtbaar gemaakt. Om maximaal gebruik te maken van het enorme volume onder de kap en om recht te doen aan de oorspronkelijke structuur van de boerderij, zijn nieuwe kamers in de vorm van hutten en plateaus toegevoegd tussen de takken van de hoofddraagconstructie. Het nieuwe interieur gaat uit van een veelvormige invulling, waarbij de ene ruimte in de andere overgaat, zonder deuren. De vraag of de ruimte onder de kap één kamer is of een verzameling kamers, is niet zomaar te te beantwoorden. Dat maakt het juist interessant. Het zijn plekken die verbonden zijn met touwladders en bruggetjes; open plekken zonder harde grenzen. Regelmatig wordt wat bij gebouwd, en soms ook weer wat afgebroken. Een huis zonder einde dus!