De rijksmonumentale Laurentiuskerk, van architect Pierre H. Cuypers, gebouwd in 1859-1861, ligt verscholen aan de gracht het Verdronkenoord. Het voorplein van de kerk wordt begrensd door de pastorie met secretariaat, een monumentaal woonhuis, de voorgevel van de kerk en de nieuwe foyer. Op deze locatie zijn de activiteiten van de parochie meer zichtbaar, laagdrempelig en toegankelijk voor mindervaliden. De opdrachtgever wilde een lichte ruimte met eigen voorzieningen, een plek voor ontmoeting en sociaal-maatschappelijke activiteiten, contact tussen zaal en plein en zorgvuldige aansluiting op het monument en belendingen.
Voor huisvesting van het programma was is in feite niet meer dan een dak en één gevel nodig; een verbinding tussen kerk en pastorie. Een stukje overdekt kerkplein met achter de gevel een nieuwe ruimte.
Dat programma bestaat uit een ontmoetingsruimte voor groepen tot maximaal 35 personen met eigen entree, toiletgroep en in de toekomst een hellingbaan die de kerk toegankelijk maakt voor mindervaliden. De ruimte zal gebruikt worden voor religieuze en sociaal-maatschappelijke activiteiten en voor speciale gelegenheden.

Vanaf het Verdronkenoord is de foyer goed zichtbaar door de luifel en de vooruitspringende entree. De luifel zorgt voor beschutting en trekt zich terug bij de ontmoeting met de kerk. De gevel bestaat uit verspringende donkere en lichte kozijnen. Het ritme van kozijnstijlen opent zich bij benadering vanaf de gracht. Vanuit de foyer is er maximaal contact met het plein. De kozijnen tussen de dubbele stalen kolommen zijn voorzien van gekleurd glas. Tussen de kerk en de foyer is zinken gevelbekleding als intermediair aangebracht. De pui met kozijnen staat op een hardstenen plint. Een bronzen beeld van Don Bosco, afkomstig van het voorplein van de gesloopte Don Boscokerk, een gezandstraald glaspaneel met afbeelding van St. Laurentius en meubilair uit de herbestemde Josephkerk zijn gebruikt in het interieur.